er zóveel moois onder de waterspiegel te zien is! Donderdag 28 juli 2005 vertrokken we bepakt en bezakt richting A*STAR om voor vertrek naar Maleisië nog even wat ‘nuttige’ dingentjes te doen—zo kreeg de baas in ieder geval nog een beetje waar voor z’n geld... ;-) Immers, we zouden vandaag naar Pulau Lang Tengah vertrekken en je loopt dan toch rond met zo’n heerlijk vakantiegevoel. Zoals jullie weten ging het eerder mis met ons plezierreisje naar dit prachtige ‘Bounty’-eilandje: er waren problemen met onze werkvergunning. Eigenlijk komt het hier op neer: in deze bekrompen maatschappij maakt ’t uit of je vrijdag of de dinsdag erop naar het Ministry of Manpower gaat om je werkvergunning te verlengen. En dàt terwijl je alleen maar drie weekjes langer voor Singapore’s trots wilt werken!

 Ach, alles was toch nog geregeld en we vertrokken per bus naar Kuala Terengganu (een redelijke plaats in noord-oost Maleisië). Het was een vreselijk lange tocht... we waren ruim tien uur onderweg en—bovendien—was ’t ontzettend koud in de bus. Zeker iets om rekening mee te houden als je hier op vakantie gaat... bussen en treinen worden ’s nachts enorm afgekoeld door de airco helemaal open te draaien. ’s Ochtends vroeg kwamen we aan en werden we opgewacht door één van de medewerkers van Ping Anchorage, die ons—na een tussenstop bij een cafeetje, waar we ontbeten—naar ’t haventje Merang Jetty bracht. Na een boottochtje van ± een uurtje kwamen we aan in hèt paradijs! De eerste indrukken van het eilandje (zo’n 3 km² groot) waren super... en alle andere indrukken trouwens ook. :-D

 ‘Helaas’, kan ik ditmaal niet zoveel schrijven over dit spectaculaire weekendje in ’t buitenland. De foto’s maken echter héél veel goed, toch? Nadat we vrijdagmorgen aankwamen bij het Square Point Resort werden we verwelkomd met een drankje... eigenlijk stelde dat niks voor, immers, eten en drinken (uitgezonderd de biertjes) was gratis tijdens ons verblijf. We hadden—na het zien van het witte strand, de helder blauwe zee en vele palmbomen—de smaak te pakken en namen meteen een ‘duik’ in de Zuid-Chinese Zee. We zagen meteen het wonderbaarlijke koraal (in ’t begin vooral grijskleurig) en de—sinds Finding Nemo—wereldberoemde clownvis, die in symbiose leeft met de zeeanemoon. ’s Middags gingen we met de boot op pad... we maakten een rondje om het eiland en stopten drie keer om te snorkelen! Opnieuw werden we vergezeld van vele vissen, die het leven in het tropische water als volkomen normaal beschouwen. Voor mij was elk visje—hoe misuscuul ie ook was—steeds weer een belevenis. Wauw, wat is het mooi onder water!

  Het avondmaal was prima in orde en ’s avonds hingen we aan de bar. Typisch hoe de Aziaten genieten van karaoke, een activeit die in Nederland toch een beetje ‘fout’ gevonden wordt... We ontmoetten een aantal Maleisische jongeren, praatten wat en gingen rond middernacht naar ons bedje toe. Zzz...

 Zaterdag zouden we naar het Redang Marine Park vertrekken, maar... eerst volgde onze introductieduik bij de East Marine duikschool. Natuurlijk had ik al zo’n drie keer gedoken in een Nederlands zwembad en had ik al de nodige kennis, dit was een hele ervaring! Het is werkelijk heerlijk om je vrij te kunnen bewegen onder water. Niet dat ik reclame wil maken voor de duiksport, maar het was gewoon kei-ontspannend. :-D Net terug uit ’t water vertrokken we, opnieuw per boot—hoe kan het ook anders, naar Pulau Redang. Opnieuw gesnorkeld, opnieuw een hoop vissen gezien en opnieuw prachtig koraal... echter, dit keer lag er ook een verzonken schip op ons te wachten (probably uit de Tweede Wereldoorlog). Na de lunch gingen we opnieuw mee met de boot rond het eiland en genoten we van de zon, vissen en het koraal: ’t klinkt misschien wat eenzijdig, “Het zij zo!”

 Uitgeput lag ik na ’t eten in een modern vormgegeven strandstoel te genieten van het zijn op dit stukje aardkloot. Toen gebeurde het ongelooflijke... Joris (ja hij, die geen boeken leest) las in één ruk een literaire thriller uit: Terug naar de kust van Saskia Noort. Een zéér spannend boek, ik zou (bijna) zeggen: “Gaat het lezen...” De rest van ons weekendje Pulau Lang Tengah was niet zo spectaculair... we snorkelden nog wat, maakten opnieuw een duik (dit keer vanaf een boot), wandelden door de jungle, speelden Maleisisch jokeren (géén Mahjong overigens) en genoten van het plezierige verblijf tussen de toffe medewerkers, die wel in waren voor een potje beachvolleybal.

 Maandagochtend (rond elf uur) vertrokken we weer naar het vaste land... de bus zou pas om 20:30 uur uit Kuala Terengganu vertrekken en we hadden dus nog even de tijd om deze saaie (?) stad te verkennen... We zagen—én fotografeerden—een fort (ergens boven op een berg), vele durians en durianverkopers, uit de kluiten gewassen sperziebonen én meer! Al met al leverde het een hoop melige foto’s op, ach, onze Vietnamese broers zullen er van genieten...

 Voor meer lees- en kijkplezier raad ik jullie aan onze fotootjes te bekijken; vergeet vooral de onderwaterfoto’s niet... blub, blub...

 De rest van de week was niet zo bijzonder. Hmm, je moet natuurlijk alles relatief zien! Richard—opnieuw een collega—toonde verrassend veel interesse in ons. Niet dat we hem zo goed kennen (we hadden immers maar één keer met hem en Michael gelunched), maar blijkbaar wilde hij ons al het lekkere eten in S’pore laten zien... In het begin vonden we het wel best, later werd het iets te opdringerig en ‘intiem’: m’n aura gaf er bijna de brui aan! Toch was het best gezellig en hebben we Richard ook aan de bratwurst gekregen.

 Het weekend stond in het teken van Richard en shoppen—wat je als oprecht Singaporees maar al te graag doet... Vrijdagavond gingen we opnieuw met Richard op stap... Dit keer naar een hawker centre in Serangoon Gardens. Hier kwamen we dan ook eindelijk—voor de eerste keer—in aanraking met minder lekker eten: smakeloze witte smurrie, bah! Best nuttig die uitstapjes met Richard. ;-) Zaterdag gingen we naar Orchard Rd. om te kijken naar duikspullen (deze zouden in Singapore erg goedkoop moeten zijn) en een nieuwe mobiel. Ook deze zijn in het land van de ‘shopaholics’ wat goedkoper dan in Nederland, echter de afwezigheid van de Nederlandse taal is wel een probleem. Smetvrees kennen ze hier niet òf—beter gezegd—iedereen lijdt eraan... immers, wie gaat er nou de buitenkant van een winkelcentrum poetsen? Dan had Hoog Catharijne er héél wat beter uitgezien!

 Dinsdag 9 augustus was het National Day (Singapore’s onafhankelijkheidsdag) en dus zijn de Singaporezen al weken bezig om alle activiteiten en militaire parades—die volledig geënceneerd zijn—te repeteren (zogenaamde rehearsels). Zaterdag gingen wij met Richard en één van z’n vrienden alvast kijken naar het vuurwerk rondom Marina Bay. Dat leverde weer een aantal mooie plaatjes op... Richard, die het liefst over alles zeker is, wist niet precies waar het vuurwerk afgestoken zou gaan worden! :-S Dit, terwijl we al enkele weken (!) bezig zijn met het plannen van de juiste locatie... tja, via de snelweg kwamen we er wel!

 Zondag speelden Eddy en ik m’n gloednieuwe Singaporese Monopoly, gisteren gekocht bij Toys “Я” Us op Orchard Rd.: een mooie souvenir voor later met de kleinkinderen? We genoten van onze toastjes met tonijn (in tegenstelling tot haring) in tomatensaus, een koud biertje en ons badje met helder blauw water... ik miste de gekleurde visjes!

Bye bye,
Joris

 Wist je dat ik ook genoeg te vertellen heb over de afgelopen week (inclusief National Day—Singapore bestaat overigens 40 jaar) én dat ik dat in m’n volgende log allemaal wel zal vertellen?

 Wist je dat we—’t is nu definitief—15 september terugvliegen naar Nederland en dan vrijdag 16 september om 5:50 uur (Nederlandse tijd) aankomen op Schiphol waar we een grootse menigte verwachten?