Soms besef ik niet hoe goed we het hebben getroffen met de vrienden, die we hier hebben ontmoet: ik zal ze me nog lang herinneren! Eerst moesten we wederom een minuscuul teleurstellinkje verwerken... we zouden immers wederom vrijdagavond niet gaan stappen in Orchard. Natuurlijk stond daar wel weer een andere activiteit tegenover, die zeker net zo leuk bleek te zijn: eten bij een eet-zoveel-als-je-wilt restaurant (dit keer Chinees/Maleisisch/Japans) en een bezoekje brengen aan Singapore’s PC Show 2005 (vergelijkbaar met de HCC Dagen in Nederland).

 We gingen er dus bij bijtijds uit—hadden immers niet gestapt—om rond 12:00 uur te treffen bij Tampines MRT station. Samen met Yew Lim en Qi Yong gingen we eten bij een buffetrestaurant waarvan ik de naam écht niet meer weet. Ze hadden ons al enkele weken geleden beloofd, dat het een hele ervaring was om daar als vreemd-eten-liefhebber te gaan eten. En wat bleek? Het was niet alleen een hele ervaring, maar ook nog eens een fantastische.

 We kwamen binnen en lapte ieders S$ 20,- (tien Euro is niet veel voor een eet-zoveel-als-je-wilt festijn); we kregen een tafeltje aangeboden en konden beginnen met schranzen. Je moest wel een beetje oppassen, want ‘verspillers’ krijgen een boete van S$ 5,- per 100 gram eten, die je op je bord liet liggen (een goed initiaatief als je het mij vraagt). En er was van alles en nog wat: sushi’s, soep, salades, dumplings, barbecuevlees, mosselen en nog véél meer (twee verrassingen volgen later)! We konden dus onbeperkt genieten en praten over ’t eten, tradities en gebruiken in Singapore: héél erg leuk allemaal. Ook hier hebben we weer kennis gemaakt met een aantal nieuwe dit-moet-je-in-Singapore-gegeten-hebben gerechten: ik bedoel shark dumpling, shark fin soup, oesters en rode bonensoep als toetje. Allereerst wil ik terugkomen op de haaienvinnensoep: een delicaat onderwerp. Natuurlijk is het een traditie en delicatesse (de schaarste maakt ’t enorm duur) om haaienvinnensoep te eten én is het goed om waarden in ere te houden (o.a. onze eigen Jan Peter is hier een groots voorstander van), maar je mag ook je vraagtekens zetten bij het feit of zo’n product nog wel in onze/Singapore’s moderne tijd past. Zoals je op Wikipedia hebt kunnen lezen worden de haaien op een nogal brute wijze, finning genaamd, van hun vinnen ontdaan: levend en zonder vinnen worden de kansloze haaien teruggegooid in de oceaan. Officieel is dit inmiddels verboden, maar in de internationale wateren wordt hier nauwelijks op toegezien. Bovendien smaken haaienvinnen werkelijk nergens naar en wordt het puur als ‘decoratie’ gebruikt... niet meer eten dus (sorry, ’t was een once in a lifetime experience)!

 M’n ouders hebben me ook nog nooit oesters gevoerd; niet zo heel gek natuurlijk, maar nu kreeg ik de kans om me te wanen in de wereld van mannetjes-in-pak, die teveel geld hebben. (In Singapore valt de prijs trouwens reuze mee.) Tuurlijk was ’t een beetje eng om zo’n slijmerig/glibbering geval in je mond te stoppen, maar eens moet de eerste keer zijn: zo is ’t met fietsen immers ook! En dan kan je op je bek gaan of staande blijven... ik bleef staande! Het was heerlijk, vooral besprenkeld met wat citroensap. Een aanrader voor de eerste BBQ in Nederland.

 Daarna met de taxi naar de Singapore Expo om de PC Show 2005 te bezoeken. Voor gadget seekers als ik een waar walhalla. Veel gekeken, veel gezien en (bijna) niets gekocht. :-) Ik heb ’t geld in m’n zak kunnen houden. Edwin niet, maar dat zal je op z’n eigen weblog waarschijnlijk nog wel lezen. ’s Avonds nog wat gezwommen en te laat naar bed gegaan: ik heb beide doelpunten van onze oranje mannen tegen Roemenië nog net—via de radio—kunnen meemaken.

 Zondagochtend hebben we uitgeslapen tot ’t middaguur en ook ’s middags geluierd achter onze PC’tjes... ’s avonds een taxicab aangehouden om naar de condo van Aamer (radioloog bij A*STAR) te gaan. We waren uitgenodigd voor een partijtje squash, een swim en last, but not least een heuze barbecue. Jullie zijn natuurlijk benieuwd hoe het staat met mijn vorm: goed, geen sets verloren en helaas de tweede—en beslissende—set tegen Aamer niet af kunnen maken. Maar er komt zeker een vervolg! De barbecue met kip, garnalen, spaghetti, aardappelen (óók zoete) en véél vers fruit was genieten en ook de gesprekken waren goed. We hadden het over de Singaporese regering, die overal geld mee probeert te vredienen; het Bukit Timah Nature Reserve wat we zeker nog moeten bezoeken; een internationale stage als ervaring op zich en niet zozeer van wetenschappelijk belang en Aamers eerste werkdag bij A*STAR waar hij zelfs op z’n kantoor een camera aantrof. Hij stond erop, dat deze werd verwijderd! :-D “Big Brother is watching you.”

 Aamer, z’n vrouw en twee dochters wonen trouwens in een prachtig condominium (zoiets als een flat met sportfaciliteiten en bewaking) met tennis-, squash- en badmintonbanen en maar liefst drie zwembaden. Bovendien is alles prachtig aangekleed met palmen en sfeerverlichting (vooral ’s avonds doet dat het goed). :-P

 Voor mij is het nu alweer lang tijd om te gaan slapen. Ik wens jullie nog een fijne avond en alvast welterusten!

Joris

 Wist je dat ik dinsdag voor het eerst schildpaddensoep heb gegeten en dat het een onbeschrijflijke/excentrieke smaakbeleving veroorzaakt (de schildpad smaakt trouwens just like chicken)?

 Wist je dat we dinsdag opnieuw bij de Schneider Meister zijn geweest om m’n maten te laten opnemen en dat ik vanaf gisteren m’n pak kan ophalen?

 Wist je dat Aamer vorige maand één week z’n afwas heeft laten staan, omdat er een minihagedis in de gootsteen zat en zijn vrouw met kroost naar vaderland Pakistan was?