Het is nu donderdag en we hebben alweer vier dagen bij A*STAR achter de rug. It was een drukke week met en de eerste resultaten van ’t zwoegen in deze hitte beginnen zichtbaar te worden. Dat is natuurlijk leuk! Vooral als je weet, dat we nu al weer bijna zeven weken in Singapore zijn. Tijdens dit bericht iets meer over het reilen en zeilen op ons kantorencomplex Biopolis (óf Biopolice zoals ze hier zeggen). ’s Ochtends vertrekken we meestal rond 8:30 uur met bus 970 richting MRT station Buona Vista. Vroeger namen we twee bussen, maar tegenwoordig gaan we voor een wandeling in de morgenstond (ongeveer 10 minuutjes lopen). Met een beetje geluk is het droog en anders steken we onze paraplu’s op... als we geluk hebben kunnen we dan vanaf het station de gratis shuttle bus nemen de berg op; zo niet, dan lopen we iets langer. :-) Na het checken van onze e-mail beginnen we vol moed aan een nieuwe werkdag. Rond tien à elf uur is er tijd voor koffie—en we krijgen steeds meer mensen mee! Om twaalf, één of soms zelfs twee uur gaan we lunchen bij SoulFood: de bedrijfskantine. Ook rijden er bussen naar Holland V, maar hebben meestal geen zin om onze ‘kostbare’ pauze te verknoeien met een busrit. Toen Amandine ons nog vroeg om mee te gaan lunchen, gingen we daar vaker heen. Helaas—vraag me niet waarom—gaat ze nu zonder iets te zeggen lunchen. Daar hebben wij natuurlijk de pest in, maar wij blijven haar gewoon meevragen. Ik weet niet wat er aan de hand is: een vertrouwensbreuk? Onze favoriete maaltijden zijn lemon chicken rice, stewed pork w/ preserved vegetables, wan ton noodles en cheese/egg prata’s with mutton or chicken. Elke keer is het weer een genot om te mogen kiezen tussen al dit heerlijks. ’s Middags—rond een uur of vier—nog een kop koffie met onze maten en dan officieel (officieus rond 19:00 uur) om zes uur naar huis of een ‘vreetschuur’ (hawker centre).

 Deze week ’s avonds ook weer erg lekker gegeten. Woensdag—Huy en Duy: let op!—bij een Vietnamees, genaamd Phó Hōa, genoten van een steamboat met vlees; we hebben dus heerlijk rustig ons eigen soepje met vleesjes en groentetjes gebrouwen! En vanochtend bleek, dat Huy—in Boston—ook al eens bij ditzelfde ‘restaurant’ (meer een Vietnamese McDonald’s) heeft gegeten. Vanavond Chinees gegeten in een toeristisch (dús duur) soort van food centre: black pepper beef en beef with black beans sauce. We hadden in ieder geval waar voor ons geld, want ’t was lekker! :-P We gingen naar Chinatown om m’n pak—eindelijk—op te halen... bleek, dat ze de broek nog niet hadden. :@ Volgende keer maar even de reiskosten declareren! Het jasje stond goed én foto’s volgen wanneer ik het complete pak heb!

 Nu ga ik een paar garnaaltjes eten, die Eddy zojuist heeft gebakken... volgens hem zijn ze allang koud, maar dat doet me niks. Ze zijn een beetje flauw, maar toch heeft ’t wel iets!

Joris

 Wist je dat Wieslaw na terugkomst uit Canada toch ruim 2½ minuut voor ons heeft vrij kunnen maken en wij helaas nog geen reactie hebben van de neurochirurg uit Maastricht? :-( Verder vermaken we ons uiteraard prima!

 Wist je dat ik een hekel begin te krijgen aan die zwarte, grote, dikke, vieze paddestoelen, die de Chinezen overal doorheen mieteren?

 Wist je dat we vandaag geprobeerd hebben om een reis te boeken naar Bangkok, Thailand en we waarschijnlijk 24 juni vertrekken?

 Wist je dat we morgen naar Mr. & Mrs. Smith gaan, die we hier één dag eerder kunnen zien dan in the States en in Nederland pas op 28 juli uitkomt (daarna gaan we stappen op Orchard Rd.)?

 Soms besef ik niet hoe goed we het hebben getroffen met de vrienden, die we hier hebben ontmoet: ik zal ze me nog lang herinneren! Eerst moesten we wederom een minuscuul teleurstellinkje verwerken... we zouden immers wederom vrijdagavond niet gaan stappen in Orchard. Natuurlijk stond daar wel weer een andere activiteit tegenover, die zeker net zo leuk bleek te zijn: eten bij een eet-zoveel-als-je-wilt restaurant (dit keer Chinees/Maleisisch/Japans) en een bezoekje brengen aan Singapore’s PC Show 2005 (vergelijkbaar met de HCC Dagen in Nederland).

 We gingen er dus bij bijtijds uit—hadden immers niet gestapt—om rond 12:00 uur te treffen bij Tampines MRT station. Samen met Yew Lim en Qi Yong gingen we eten bij een buffetrestaurant waarvan ik de naam écht niet meer weet. Ze hadden ons al enkele weken geleden beloofd, dat het een hele ervaring was om daar als vreemd-eten-liefhebber te gaan eten. En wat bleek? Het was niet alleen een hele ervaring, maar ook nog eens een fantastische.

 We kwamen binnen en lapte ieders S$ 20,- (tien Euro is niet veel voor een eet-zoveel-als-je-wilt festijn); we kregen een tafeltje aangeboden en konden beginnen met schranzen. Je moest wel een beetje oppassen, want ‘verspillers’ krijgen een boete van S$ 5,- per 100 gram eten, die je op je bord liet liggen (een goed initiaatief als je het mij vraagt). En er was van alles en nog wat: sushi’s, soep, salades, dumplings, barbecuevlees, mosselen en nog véél meer (twee verrassingen volgen later)! We konden dus onbeperkt genieten en praten over ’t eten, tradities en gebruiken in Singapore: héél erg leuk allemaal. Ook hier hebben we weer kennis gemaakt met een aantal nieuwe dit-moet-je-in-Singapore-gegeten-hebben gerechten: ik bedoel shark dumpling, shark fin soup, oesters en rode bonensoep als toetje. Allereerst wil ik terugkomen op de haaienvinnensoep: een delicaat onderwerp. Natuurlijk is het een traditie en delicatesse (de schaarste maakt ’t enorm duur) om haaienvinnensoep te eten én is het goed om waarden in ere te houden (o.a. onze eigen Jan Peter is hier een groots voorstander van), maar je mag ook je vraagtekens zetten bij het feit of zo’n product nog wel in onze/Singapore’s moderne tijd past. Zoals je op Wikipedia hebt kunnen lezen worden de haaien op een nogal brute wijze, finning genaamd, van hun vinnen ontdaan: levend en zonder vinnen worden de kansloze haaien teruggegooid in de oceaan. Officieel is dit inmiddels verboden, maar in de internationale wateren wordt hier nauwelijks op toegezien. Bovendien smaken haaienvinnen werkelijk nergens naar en wordt het puur als ‘decoratie’ gebruikt... niet meer eten dus (sorry, ’t was een once in a lifetime experience)!

 M’n ouders hebben me ook nog nooit oesters gevoerd; niet zo heel gek natuurlijk, maar nu kreeg ik de kans om me te wanen in de wereld van mannetjes-in-pak, die teveel geld hebben. (In Singapore valt de prijs trouwens reuze mee.) Tuurlijk was ’t een beetje eng om zo’n slijmerig/glibbering geval in je mond te stoppen, maar eens moet de eerste keer zijn: zo is ’t met fietsen immers ook! En dan kan je op je bek gaan of staande blijven... ik bleef staande! Het was heerlijk, vooral besprenkeld met wat citroensap. Een aanrader voor de eerste BBQ in Nederland.

 Daarna met de taxi naar de Singapore Expo om de PC Show 2005 te bezoeken. Voor gadget seekers als ik een waar walhalla. Veel gekeken, veel gezien en (bijna) niets gekocht. :-) Ik heb ’t geld in m’n zak kunnen houden. Edwin niet, maar dat zal je op z’n eigen weblog waarschijnlijk nog wel lezen. ’s Avonds nog wat gezwommen en te laat naar bed gegaan: ik heb beide doelpunten van onze oranje mannen tegen Roemenië nog net—via de radio—kunnen meemaken.

 Zondagochtend hebben we uitgeslapen tot ’t middaguur en ook ’s middags geluierd achter onze PC’tjes... ’s avonds een taxicab aangehouden om naar de condo van Aamer (radioloog bij A*STAR) te gaan. We waren uitgenodigd voor een partijtje squash, een swim en last, but not least een heuze barbecue. Jullie zijn natuurlijk benieuwd hoe het staat met mijn vorm: goed, geen sets verloren en helaas de tweede—en beslissende—set tegen Aamer niet af kunnen maken. Maar er komt zeker een vervolg! De barbecue met kip, garnalen, spaghetti, aardappelen (óók zoete) en véél vers fruit was genieten en ook de gesprekken waren goed. We hadden het over de Singaporese regering, die overal geld mee probeert te vredienen; het Bukit Timah Nature Reserve wat we zeker nog moeten bezoeken; een internationale stage als ervaring op zich en niet zozeer van wetenschappelijk belang en Aamers eerste werkdag bij A*STAR waar hij zelfs op z’n kantoor een camera aantrof. Hij stond erop, dat deze werd verwijderd! :-D “Big Brother is watching you.”

 Aamer, z’n vrouw en twee dochters wonen trouwens in een prachtig condominium (zoiets als een flat met sportfaciliteiten en bewaking) met tennis-, squash- en badmintonbanen en maar liefst drie zwembaden. Bovendien is alles prachtig aangekleed met palmen en sfeerverlichting (vooral ’s avonds doet dat het goed). :-P

 Voor mij is het nu alweer lang tijd om te gaan slapen. Ik wens jullie nog een fijne avond en alvast welterusten!

Joris

 Wist je dat ik dinsdag voor het eerst schildpaddensoep heb gegeten en dat het een onbeschrijflijke/excentrieke smaakbeleving veroorzaakt (de schildpad smaakt trouwens just like chicken)?

 Wist je dat we dinsdag opnieuw bij de Schneider Meister zijn geweest om m’n maten te laten opnemen en dat ik vanaf gisteren m’n pak kan ophalen?

 Wist je dat Aamer vorige maand één week z’n afwas heeft laten staan, omdat er een minihagedis in de gootsteen zat en zijn vrouw met kroost naar vaderland Pakistan was?

 In tegenstelling tot ons vorige weekend was dit toch wel dé domper! Gelukkig had ook dit weekend toch wel z’n mooie momenten. We hadden afgesproken om vrijdagavond te gaan stappen met Yew Lim en Qi Yong; helaas ging dat niet door, omdat Yew Lim niet lekker was... :-( Echter, toen wij thuiskwamen—de teleurstelling hadden we nog niet helemaal verwerkt—lag er een zéér welkome verrassing uit de Hoogstraat op ons te wachten. Aan ’t handschrift te zien, was het pakketje afkomstig van de heer Koning: één van onze welgewaardeerde huisgenoten, die ons had beloofd om de episodes van Lost (een Amerikaanse thriller) op te nemen op DVD-R en per drie weken toe te sturen. Hier hadden we natuurlijk al lange tijd naartoe geleefd en we waren dan ook zeer in onze sas toen het pakketje daadwerkelijk arriveerde. Wouter, via deze weg wil ik je nogmaals danken voor je moeite, inzet én natuurlijk aandacht, die je ons op deze manier geeft! De avond werd dus toch nog best lang (drie afleveringen Lost bekeken) en besloten dan ook om de wekker te laten voor wat het was—immers we hadden ook al één (:S) blikje Aziatisch Tiger Beer op...

 De volgende morgen begon de ellende! Ik werd wakker met hoofdpijn: één van de ergste dingen om mee wakker te worden (je mag raden naar de andere redenen)! Mag dacht aanvankelijk, dat het nog wel mee zou vallen. Na te hebben gedouched en ik ± 1 uur achter m’n notebook had gezeten wist ik het zeker: de migraine was terug... en dan kan je weinig anders doen dan terug naar bed en jezelf zoveel mogelijk prikkels ontnemen; gelukkig had ik van m’n huisgenoten—reeds voor vertrek—een masker voor in ’t vliegtuig gekregen, zodat ik rustig (in het donker) kon slapen.

 Tien uur slaap, twee keer een kleine halve liter kots, een kop thee en een boterham met kaas (bedankt Eddy) verder ging het gelukkig weer wat beter. Edwin was ondertussen bezig met z’n panorama’s en keek naar Final Fantasy: The Spirits Within en The Beach (speelt zich overigens af in Bangkok, Thailand en omgeving). Ik kan me hier niet veel meer van herrinneren. :-) De volgende morgen was ik bijna als vanouds... en begonnen we weer plannen te maken voor één of meerdere activiteiten.

 Eerst wilden we nog naar Little India (de Indiase wijk in Singapore), maar daar bleken we—na al het uitslapen en treuzelen—geen tijd meer voor te hebben. Toen maar gaan eten in Holland Village en daar kwamen we bij toeval de sushibar Sushi Tei tegen. We liepen al langer rond met het plan om eens sushi te gaan eten en grepen dus nú onze kans... Zoals je hiernaast kan zien, zit je naast een lopende band te smikkelen van alle sushi’s, die aan je voorbij trekken. :-P We kunnen het iedereen aanbevelen; netzoals de foto’s, die we tijdens ons bezoek aan Sushi Tei gemaakt hebben. Normaliter eet je de sushi’s met een rijstgerecht, maar alleen zijn ze ook niet vies! Je pakt zoveel als je wilt en achteraf reken je de bordjes af: elk kleurtje heeft z’n prijsje. De topper (paars) kostte maar liefst S$ 7,-, maar daar zat dan ook fake-kaviaar in. ;-) Alhoewel er niet heel veel smaak zit aan sushi—ze zien er vooral lekker uit—was het zeker de moeite waard.

 Vervolgens gingen we per MRT naar Night Safari, de naam zegt het al: een safaripark, dat je ’s nachts bezoekt (wederom een deel van ons verjaardagscadeau). Bedankt, jongens! Veel valt er niet over te vertellen; de entree was een beetje chaotisch (dat zijn we niet meer gewend), je kon je met een trammetje of met de benenwagen verplaatsen door ’t park én het was vooral héél erg leuk. Eerst gingen we naar een beetje een slappe show waarin werd verteld, dat we niet mochten flitsen in ’t park (zo liet je de wilde dieren schrikken) en dat het belangrijk was om zorg te dragen voor bedreigde diersoorten. Daarna vele ‘wilde beesten’ gezien: leeuwen, luipaarden, vleermuizen, neushoorns, nijlpaarden en nog veel meer! Helaas was ’t ‘pikkedonker’ en konden we moeilijk foto’s maken! :'-( Gelukkig beschikt mijn ONLY SONY camera over NightShot^® waardoor we ook in ’t donker hele mooie foto’s konden maken. Vervolgens met de taxi naar huis om—na het checken van onze e-mail—lekker te gaan slapen...

 Vandaag een bezoekje gebracht aan de Funan DigitaLife Mall: eindelijk was ie open! We hebben onze ogen uitgekeken; vooral Eddy: hij kijkt namelijk uit naar een nieuwe laptop. Ik heb alleen goede literatuur meegenomen. :-P

Veel liefs from Singapore,
Joris

Lieve thuisblijvers,

 Wat een weekend hebben wij achter de rug! ’t was in één woord fantastisch. Als dit een voorbode is van wat nog gaat volgen in de laatste maand, dat wij gaan reizen, mogen we ons gelukkig prijzen...

 Zoals jullie allemaal wel weten zijn we vrijdagavond vertrokken naar Kuala Lumpur in Maleisië. Donderdagavond de tassen gepakt en vrijdagochtend de laatste frutsels, zoals tandenborstel, tandpasta, gel, etc. Bepakt en bezakt vertrokken wij—véél te laat—naar A*STAR; immers door Star Wars: Episode III was het redelijk laat geworden met Qi Yong en Yew Lim. Op ’t werk nog even uitgezocht hoe we dan daadwerkelijk bij het Keppel Rd Railway Station konden komen. Streetdirectory.com leerde ons, dat het eenvoudiger was dan we dachten.

 

 Topfoto van ’t weekendje KL is wat mij betreft de in de nacht gehulde Petronas Towers: ik kan er nog steeds van genieten!

 Aangezien het nogal een uitgebreid verhaal is geworden, raad ik jullie dringend aan om hier de rest van mijn post over onze trip naar KL te lezen!